چرا شرکت ها از تأمین بدهی استفاده می کنند؟

مشاغل و اشخاص دیگر می توانند با صدور عدالت یا استفاده از بدهی ، مانند وام گرفتن از طریق وام یا با صدور یادداشت ، شرکت های خود را تأمین کنند. بر خلاف سهام عدالت ، بدهی دارای نرخ بهره مشخص و برنامه ای از تاریخ ها در هنگام پرداخت بهره و کلیه اصلی است که به طور کامل بازپرداخت می شود.

بسیاری از شرکت های سریع رشد ترجیح می دهند به جای عدالت از بدهی برای حمایت از رشد خود استفاده کنند ، زیرا به طور حتم ، شکل کمتری برای تأمین مالی است (یعنی نرخ رشد ارزش سهام تجارت بیشتر از هزینه وام بدهی است). اما هنوز هم باید جریان نقدی عملیاتی کافی ایجاد شود که توسط شرکت برای "خدمات" بهره بدهی و تعهدات پرداخت اصلی ایجاد شود ، یا همانطور که در زیر ذکر شد ، می تواند عواقب شدیدی برای تجارت داشته باشد.

دلایلی که شرکت ها ممکن است به جای تأمین اعتبار سهام ، از بدهی استفاده کنند شامل موارد زیر است:

• وام سهم مالکیت را فراهم نمی کند و بنابراین ، باعث رقیق شدن موقعیت سهام صاحبان در تجارت نمی شود.
• اگر شرکت با نرخ بالایی در حال رشد باشد ، بدهی می تواند منبع کمتری برای رشد سرمایه باشد.
• استفاده از تجارت با استفاده از بدهی راهی است که به طور مداوم برای ایجاد ارزش سهام برای سهامداران به عنوان بازپرداخت مدیر بدهی انجام می شود.
• بهره به بدهی یک هزینه تجاری کسر برای اهداف مالیاتی است و آن را به یک شکل مقرون به صرفه تر از تأمین مالی تبدیل می کند.
• بدهی می تواند تا حدودی کمتر از تأمین اعتبار سهام پیچیده تر باشد و ممکن است نیازی به تأیید سهامداران نداشته باشد.
• جهان گسترده ای از وام دهندگان وجود دارد که در صنایع مختلف ، مراحل تجاری و انواع دارایی تخصص دارند.
• پس از بازپرداخت بدهی ، از بین رفته است. حقوق صاحبان سهام برجسته باقی مانده است مگر اینکه توسط شرکت خریداری شود ، که به طور معمول به رضایت سهامدار نیاز دارد.

بدهی را می توان برای تأمین مالی طیف گسترده ای از فعالیت های تجاری از جمله سرمایه در گردش (به عنوان مثال برای به دست آوردن موجودی) ، مخارج سرمایه (مانند تأمین مالی تجهیزات) و کسب شرکت های دیگر استفاده کرد تا چند مورد را نامگذاری کند. اصطلاح یا بلوغ بدهی به طور کلی باید با دوره مرتبط با دارایی های تأمین مالی مطابقت داشته باشد. به عنوان مثال ، موجودی ، حساب های دریافتنی و سایر دارایی های کوتاه مدت معمولاً با بدهی کوتاه مدت تأمین می شوند که کمتر از یک سال در بلوغ است. وام های تجهیزات به طور معمول سه سال یا بیشتر است و وام های وام مسکن به طور معمول 15 سال یا بیشتر است زیرا این دارایی ها عمر مفیدی برای تجارت دارند.

از دیدگاه وام گیرنده ، بدهی دارای هزینه ثابت ، نرخ بهره است ، اما این یک تهدید بالقوه قابل توجه برای وجود شرکت است. اگر بهره و اصلی به عنوان توافق نشده پرداخت نشود ، وام دهندگان می توانند سلب مالکیت شوند ، احتمالاً نیاز به تجارت برای متوقف کردن عملیات و نقدینگی دارایی های آن دارند. از طرف دیگر صدور سهام ، منجر به به اشتراک گذاری سود آینده با سرمایه گذاران می شود اما در صورت اختلال در سودآوری ، برای آینده تجارت تهدیدآمیز است.

بدهی در هنگام فروش دارایی های یک شرکت در اولویت انحلال به سهام عدالت است و مبلغ موجود برای سرمایه گذاران سهام را از هرگونه فروش دارایی ، اجباری یا داوطلبانه کاهش می دهد. گرچه موظف به انجام این کار نیست ، وام دهندگان ممکن است با توافق با پیشانی که اغلب بلوغ وام را افزایش می دهد ، احتمالاً با تعهدی که به دلیل وام دهندگان افزایش می یابد ، وام های غیر عامل را بازسازی کنند.

از دیدگاه سرمایه گذاران ، سرمایه گذاری های بدهی نیز به عنوان سرمایه گذاری درآمدی ثابت شناخته می شوند زیرا بهره و پرداخت اصلی برنامه ریزی شده و پس از انجام وام یا سرمایه گذاری یادداشت پیش بینی می شود. از طرف دیگر ، سرمایه گذاری های سهام عدالت بسته به سودآوری صادرکننده در طول زمان ، سطح بازده متفاوتی تولید می کنند.