قفسه کتاب NCBI. خدمات کتابخانه ملی پزشکی ، انستیتوی ملی بهداشت.

کمیته شورای تحقیقات ملی (ایالات متحده) کمیته سم شناسی. محدودیت های اضطراری و مداوم در معرض آلاینده های منتخب هوا: جلد 1. واشنگتن (DC): انتشارات آکادمی ملی (ایالات متحده) ؛1984.

محدودیت های اضطراری و مداوم قرار گرفتن در معرض برای آلاینده های منتخب در هوا: جلد 1.

کمیته شورای تحقیقات ملی (ایالات متحده) کمیته سم شناسی. واشنگتن (دی سی): انتشارات آکادمی ملی (ایالات متحده) ؛1984.

• فهرست
• نسخه هارد کپی در آکادمی های ملی مطبوعات

متان

اطلاعات پس زمینه

خواص فیزیکی و شیمیایی

خلاصه اطلاعات سمیت

اطلاعات کمی در مورد سمیت متان در دسترس است. به نظر می رسد که اثرات سمی متان ، که از نظر بیولوژیکی بی اثر محسوب می شود ، مربوط به محرومیت اکسیژن است که هنگام وجود آلکان ساده در هوا در غلظت بالایی رخ می دهد. هانتر (1978) اظهار داشت كه معدنچیان هنگام غلظت متان در هوا از نظر حجم به 2. 5 ٪ می رسد. هنوز مشخص نیست که آیا تخلیه از تهدید خطر سلامتی یا خطر انفجار ناشی می شود.

کامنس و استرن (1973) به یک بررسی ادبیات اشاره کردند که نشان می دهد متان از نظر بیولوژیکی بی اثر است و قرار گرفتن در معرض متان در 10،000 ppm اثر سمی ندارد. شرایط قرار گرفتن در معرض و شناسایی حیوان آزمایش داده نشده است ، اما یک گزارش وزارت بهداشت ، آموزش و رفاه ایالات متحده (1970) ذکر شده است.

گزارشی از پنینگتون و فورست (1971) از عدم تحرک بیولوژیکی متان پشتیبانی می کند. تعلیق گلبول های قرمز خرگوش به مدت 18 ساعت در معرض متان با حباب از طریق تعلیق در 150 میلی لیتر در دقیقه قرار گرفت. چنین قرار گرفتن در معرض تأثیر کمی بر روی رنگ یا مورفولوژی سلولهای قرمز ، بر pH محیط ، بر میزان ATP سلول ها یا الگوی الکتروفورز و طیف جذب UV/Vis هموگلوبین به دست آمده از سلولهای در معرضبشر

با این حال ، فورنی و هارگر (1972) شواهدی را ارائه دادند كه نشان می دهد متان دارای خواص بیهوشی خفیف است كه به تنهایی با كمبود اکسیژن قابل توضیح نیست ، اگرچه به نظر می رسد چنین كمبودی مهمترین عامل است. دو مورد از شش موش در معرض 70 ٪ متان در هوا در 18 دقیقه درگذشت ، در حالی که موش هایی که در معرض 70 ٪ نیتروژن در هوا قرار گرفتند ، فقط آتاکسی ایجاد کردند. حیوانات در معرض 50-90 ٪ متان در اکسیژن افسردگی خفیف و کاهش قابل توجهی در حرکات نشان دادند ، اما هیچ آتاکسی وجود ندارد. بنابراین ، اثر سمی متان بسیار بیشتر از نیتروژن است که اکسیژن در دسترس کم است ، اما متان در صورت دسترسی اکسیژن تأثیر کمی دارد. به نظر می رسد که سمیت متان نباید به تنهایی مورد بحث قرار گیرد ، بلکه با توجه به فشار جزئی اکسیژن در جو مورد نظر.

نجار (1954) اثر بیهوشی متان را در شرایط هایپرباریک در موش ها نشان داد. 50 ٪ از گروه های موش در معرض 2. 9 دستگاه خودپرداز متان در پاسخ به درمان الکتروشوک ، تشنج ایجاد نکردند.

خطر انفجار متان

متان مخلوط های انفجاری با هوا را تشکیل می دهد و بلندترین انفجارها هنگامی رخ می دهد که یک حجم متان با 10 حجم هوا (یا 2 حجم اکسیژن) مخلوط شود (ویندولزet al. ، 1976). هوا حاوی کمتر از 5. 5 ٪ متان دیگر منفجر نمی شود. CRCکتابچه راهنمای شیمی و فیزیکWeast ، 1978-1979) محدودیت قابلیت اشتعال متان را به عنوان 5 ٪ و 15 ٪ از نظر حجم هوا در دمای اتاق نشان داد.

محدودیت در معرض استنشاق

Acgih (1982) متان را در گروه خود از آسفایکسان ساده لیست می کند. این به عنوان گازها و بخارات توصیف می شود ، که در صورت وجود غلظت های زیاد در هوا ، به عنوان آسفایکسان ساده و بدون اثرات فیزیولوژیکی قابل توجهی عمل می کنند. TLV ها توصیه نمی شوند زیرا عامل محدود کننده اکسیژن موجود است.

توصیه های کمیته

محدودیت های قرار گرفتن در معرض

در سال 1966 ، کمیته سم شناسی یک مارماهی و سلولی را برای متان تنظیم کرد:

هیچ منطقی با این محدودیت ها همراه نبود.

بدیهی است که محدودیت قرار گرفتن در معرض خطر انفجار را نمی توان توصیه کرد ، حتی اگر پایین تر از غلظت هایی باشد که باعث سمیت می شود. بنابراین ، محدودیت های قرار گرفتن در معرض نباید از 5 ٪ از حجم هوا تجاوز کند.

حیوانات در معرض متان در 10،000 ppm هیچ گونه سمی را نشان ندادند. یک عامل عدم قطعیت 2 پیشنهاد می شود که یک مارماهی- 5000 ppm. هیچ مدرکی وجود ندارد که مدت زمان قرار گرفتن در معرض در سمیت متان مهم باشد. بنابراین ، هیچ تغییری در محدوده قرار گرفتن در معرض قبلاً توصیه شده به نظر نمی رسد.

منابع

کنفرانس متخصصان بهداشت صنعتی آمریکا. 1982. مقادیر محدودیت آستانه برای مواد شیمیایی و عوامل فیزیکی در محیط کار با تغییرات در نظر گرفته شده برای سال 1982. سینسیناتی ، اوه: Acgih.[93 ص]

نجار ، F. G. 1954. عمل بیهوشی گازهای بی اثر و غیر فعال بر روی حیوانات دست نخورده و بافتهای جدا شده. عامرJ. Physiol. 178: 505-509.[PubMed: 13207367]

Foey ، R. B. ، Jr. ، and Harger ، R. N. 1972. واکنش موش ها از قرار گرفتن در معرض حاد در برابر غلظت های مختلف متان ، اتان ، پروپان و بوتان در هوا یا اکسیژن. ادینبورگ ، اسکاتلند: ششمین نشست بین المللی علوم پزشکی قانونی.[12 ص]

هانتر ، D. 1978. بیماری های مشاغل. ویرایش ششم. لندن: هاودر و استوتون. ص . 630-632.

Kamens ، R. M. و استرن ، A. C. 1973. متان در کیفیت هوا و استانداردهای انتشار اگزوز خودرو. J. Ass Asson Control Ass Ass Ass. 23: 592-596.[PubMed: 4122975]

Peington ، K. ، and Fuerst ، R. 1971. اثرات بیوشیمیایی و مورفولوژیکی گازهای مختلف بر روی گلبول های خرگوش. قوس. محیطسلامت 22: 476-481.[PubMed: 5545499]

وزارت بهداشت ، آموزش و رفاه ایالات متحده. 1970. معیارهای کیفیت هوا برای هیدروکربن. مدیر کنترل آلودگی هوا ملی. انتشاراتشماره AP-64. واشنگتن ، دی سی: دفتر چاپ دولت ایالات متحده. پ. 7-1،7-3.

Weast ، R. C. ، ویراستار. ویرایش1978-1979. کتابچه راهنمای CRC شیمی و فیزیک. 59th Ed. West Palm Beach ، FL: CRC Press ، Inc.

Windholz ، M. ، Budavari ، S. ، Stroumtsos ، L. Y. ، and Fertig ، M. N. 1976. شاخص Merck: دائر ycl المعارف مواد شیمیایی و داروها. نهم وی. Rahway ، NJ: Merck and Co. p. 776